انجمن جامعه‌شناسی ایران

گروه‌های علمی- تخصصی انجمن جامعه‌شناسی، حرکتی علمی و جمعیِ جوانی است. این حرکتِ جمعی- علمی مثل هر حرکتِ جمعیِ دیگر از کمبود‌های منابع مادی، نظری و محیطی (امنیت روانی- اجتماعی لازم برای انجام و نشر نتایج تحقیقات) رنج می‌برد. اما سه خصیصة این گروه‌ها باعث می‌شود که ما حرکت و استمرار آنها را غنیمت بشمریم. خصیصة اول اینکه فعالیت این گروه‌ها حرکت و جوششی از پایین است. بدین معنا که محققان و اعضای هیئت علمی مشارکت کننده در این گروه‌ها بدون هیچ پاداش مادی و بر اساس «تعهد علمی»، مسائل حوزة تخصصی خود را مورد کنکاش قرار داده و نتایج کارشان را در اختیار یکدیگر و دیگر علاقمندان به این مباحث قرار می‌دهند. خصیصة دوم اینکه حرکتِ این گروه‌ها «عرصة عمومی» را در جامعة ما تقویت می‌کند. زیرا بحث‌هایی که در گروه‌های علمی انجام می‌شود کمتر زیر تأثیر ملاحظاتِ قدرت سیاسی، اقتصادی و فضاهای آکادمیک رسمی است. فعالیت این گروه‌ها به شرایط آرمانی گفتار، که یکی از دغدغه‌هایِ جدی هابرماس است،‌نزدیک است. در شرایطی که شناخت مسائل ایران، تحت تأثیر کلیشه‌هایِ ایدئولوژیک و اولویت‌های ساختارِ عظیمِ بوروکراتیکِ نفتی است. خصیصة سوم (یا تعبیری دیگر از خصیصة دوم) این است که بیشتر مباحث مطرح در گروه‌های علمی، معطوف به شناخت مسائل ایران، خارج از کلیشه‌های مذکور است.

در این شماره همکاران گرامی با خلاصه‌ای از گزارش نشست‌های علمی در سمینار سالانه انجمنِ جامعه‌شناسی در  13 / 2 /1385 آشنا می‌شوند.