فهرست
درباره ما
از اوایل قرن بیستم توجه متفکران به مسائل رفاهی و پاسخ دادن نظری به نیازهای جامعه زمینه را برای تأسیس این رشته دردانشگاههای غربی هموارکرد. تأسیس این رشته دانشگاهی همزمان با تشکیل دولت رفاه در غرب زمینه شکل گیری سیاست اجتماعی را به عنوان بخش کلان و مهمی از برنامه ریزی اجتماعی بوجود آورد که به موجب آن، شکل گیری گفتمان رفاه و سیاست اجتماعی را در محافل دانشگاهی و علمی به یک ضرورت تبدیل کرد. بطور کلی می توان هدف از ایجاد این رشته را به عنوان یک رشته دانشگاهی، تبیین مسائل و مشکلات اجتماعی، ارائه راهکارهای عملی و تغییر وضع موجود به وضع مطلوب دانست. سال تاسیس: 1385، مدیر گروه: دکتر علیاصغر سعیدی، عضو هیات علمی دانشگاه تهران؛ دبیر گروه: احمد رمضانی، دانشجوی کارشناسی ارشد برنامهریزی و رفاه اجتماعی

یکی از اهداف اصلی گروه علمی- تخصصی سیاست اجتماعی که بیش از یک سال از آغاز فعالیتش در انجمن جامعهشناسی ایران میگذرد، بررسی مسائل مربوط به سیاستهای مختلف اجتماعی است که در کشور اجرا میشوند و در این بحث، یکی از موضوعاتی که بسیار مورد توجه قرار میگیرد، مساله سیاست انرژی است.
گروه علمی – تخصصی سیاست اجتماعی در روز چهارم دیماه سال 86 نشستی را با عنوان ”چشمانداز بیست ساله توسعه و انتخاب رویکرد مناسب برای دستیابی به آن“ برگزار کرد که طی آن، دکتر وحید محمودی عضو هیأت علمی دانشکده مدیریت دانشگاه تهران به سخنرانی پرداخت.
گروه علمی- تخصصی سیاست اجتماعی انجمن جامعهشناسی ایران در بیست و پنجم آبان ماه سال 86، نشستی را با عنوان "دولت رفاه و سرمایه اجتماعی" برگزار کرد که در آن دکتر غلامرضا غفاری عضو هیأت علمی گروه برنامهریزی اجتماعی دانشگاه تهران به سخنرانی پرداخت.

آخرین جلسه گروه علمی- تخصصی سیاست اجتماعی در سال تحصیلی 86- 85، با موضوع نظامهای بازنشستگی در جهان و ایران با حضور استادان و دانشجویان و رشته برنامهریزی رفاه اجتماعی برگزار شد. در این جلسه مصطفی روغنیزاده از متخصصان سازمان بازنشستگی کشور، طی سخنرانی خود، انواع نظام بازنشستگی در جهان را با عناوین "سامانه بازنشستگی براساس حقوق تعریف شده (DB)"، "سامانهبازنشستگی بر اساس کسور تعریف شده (DC)" و "نظام بازنشستگی DC-PAYG، NDC" مورد بررسی قرار داد و در پایان به نظام بازنشستگی حاکم در ایران پرداخت.
گروه علمی- تخصصی سیاست اجتماعی انجمن جامعهشناسی ایران، در میان مجموعه نشستهای خود در سال تحصیلی 86-85 یک جلسه را به بحث درباره سیاستهای فرهنگی و عدالت اجتماعی اختصاص داد که در آن دکتر محمد رضایی، به نقد و ارزیابی امکانات و محدودیتهای تلویزیون در گسترش عدالت در جامعه در چارچوب نظریه انتقادی پرداخت.